وبسايت سيد مهدي كسايي زاده - داستانك

هراسان به من نگا ه می کرد و صورت در صورت من دستانش را به دیوارعمود کرده بود.آسمان تیرهای آبی خودش را به زمین شلیک می کرد و آن ها رگبار بر سروصورت رضا می خوردند.شبی سرد بود همراه با صدای لرزان رضا.او با بخار دهانش به من گفت کمکم کن.من گفتم تو چگونه می خواهی من را به اصفهان برسانی و او گفت من نمی خواهم زنم درد بکشد.هنوز جنگ ادامه داشت و من هم از طرفي چاره نداشتم، به او جوابي مثبت دادم وپس ازسه ساعت ونیم از تهران به اصفهان رسیدیم.رضا خدارا شکرکردوگفت عجب داستانی داشتیم ومن گفتم باشروع زندگی این بچه داستان های بیشتری نیزدرراه هست.دیگروقتش بودبسم الله گفتم ونوزادرابه دنیابدرقه کردم.مادربهوش شد،اسمش راگذاشت مهدی وپدرنیزگفت:«آری، سید مهدی کسایی زاده»